Mağdur Kusurlu

daha doğru şeyler yazabilmek için ışıkları söndürdüm az önce. salt monitor ışığıyla aydınlanan kayıp gecelerime bir gönderme olsun diye. şimdi de erken uyumaya çalışarak kaybettiğim şu geceler…

ben geleceğimi geceden geceye planladım. gündüzleri ise planlara inanmakla geçirdim. gündüzler dinler seni. sen çekersin kendini bir köşeye, anlatırsın da anlatırsın. dinler o. olur, niye olmasın ki ? der durur. her şeyi onaylar, keyiflendirir seni. akşam olur. araf gibidir. hislerin net olmaz genellikle. bazen bir telefon çağrısına bakar, bazen de televizyonda dönen bir tanıtıma. kanarsın, düşünmezsin. vakit de seni umursayacak değil ya, geçip gider. yalnız kalırsın yine. ve evet yine gece olur. geceler karamsardır. renginden bellidir. tüm renkler de bize aittir. birini diğerinden ayırmak, yan gözle bakmak nereden baksan adiliktir. peki şimdilik bu konuları geçelimdir…

diyordum ki bir sıkıntı var ve bu sıkıntı aslında tam bizliktir. içine girmemiz gereken. yüzleşmek gerekir bazen. zaman ile, oturup kanlıca’ nın orta yerinde, konuşmak gerekir. saliselik bir durum herşeyi ters yüz edecek kudrete sahipken daha geniş olmak gerekir. beynimin ve ideallerimin daha geniş olması gerekir. ben kendime kocaman bir yalan attıysam eğer, eninde sonunda buna kendimi ikna etmem gerekir.

kahretsin, bu bir paranoya değil. serzeniştir olsa olsa.